Akış, hayatımın bir döneminde öğrendiğim bir teslimiyetin formudur.

Olanı değiştirmeye çalışmayı bıraktığımda, hayatın zaten kusursuz bir dengede aktığını fark ettim. Bu fark ediş, önce bir çizgiye, sonra bir forma dönüştü.

Başlangıçta yalnızca kendim için tasarladığım bu parça, zamanla bir koleksiyona evrildi. Çünkü akış, tek bir noktada değil, bütün varoluşta devam eder.

Her parça, aynı hareketin farklı bir bedende yeniden doğuşudur.
Kontrol edilmeden oluşan, zorlanmadan şekillenen ve kendi yolunu bulan bir hareketin izini taşır.

Bu koleksiyon, hayatın yönlendirilmesi gereken bir şey değil, güvenilmesi gereken bir süreç olduğunu hatırlatır.

Ve her biri, onu taşıyan kişinin kendi akışıyla tamamlanır.